Nog wat luxe in de jungle & afscheid van Suriname

Inmiddels is het dag vijf en die bestaat vooral uit Surinaamse bezigheden. Niks doen en een beetje rondhangen in de hitte is dus het devies. Vandaag nemen Bart, Jaap en Edwin afscheid van de groep want die hebben maar voor vijf dagen betaald. Daarmee verdwijnt voor mij ook een beetje het groepsgevoel, da's jammer. Voor hen in plaats krijgen we een nieuw stel én een nieuwe kok aangevoerd uit Paramaribo. Dus toch ook nog wat postieve veranderingen.



Onze hangmatjes hangen we later op de dag op in een bosnegerdorpje een stukje rivierafwaarts, waar de stroom niet werkt maar de Parbo toch gekoeld is. De volgende dag begeven we ons de jungle in onder leiding van een lokale gids op blote voeten maar met geweer. Het einddoel was deze waterval waar we ons heerlijk konden laven voor we weer terug gingen.

De rest van onze missie bestaat eigenlijk vooral uit terugvaren over de Marowijne rivier. Onderweg doen we nog wat dorpjes aan. Het roemruchte Stoelmanseiland bijvoorbeeld.

Met een regionale functie heeft dit eiland wat schooltjes waarop je niet wil zitten, een ziekenhuis waarin je niet wil liggen en een treurige legerbasis die je het liefst wilt vergeten.

Daarna varen we met onze brakke korjaal langs een aantal spectaculaire watervallen waar de Tapanahonierivier uitmondt in de Marowijnerivier (geen foto's want water in de camera) en installeren we onze hangmatjes voor twee dagen in het luxe resortje 'Kamp Wadaa'met eveneens gekoelde Parbo maar waar verder weinig is te doen.

En dan toppen op dag acht we onze junglemissie af met een dodenmansrit van Albina naar Paramaribo (zo'n 100km/uur gemiddeld is echt hard op de Surinaamse wegen) en ik ben weer veilig thuis in het luxueuze kamp Ed & Joyce... Misschien was het niet de beste trip van m'n leven, maar het is wel een bijzondere ervaring die ik niet snel zal vergeten.

Met nog een paar dagen te gaan scharrel ik af en toe nog wat door de stad, fixen Ed en ik wat klusjes thuis en plukken we ook nog wat mee van het jazzfestival.

Tot slot krijgt het vliegtuig terug naar Amsterdam nog een waardig Surinaams afscheidspresentje mee in de vorm van een uurtje vertraging. Op heel het vliegveld bevinden zich twee vliegtuigen. En dat tweede vliegtuig staat precies zo geparkeerd dat wij er niet langs kunnen :-) Een gezellige reisgenote naast me maakte de reis verder gelukkig een fluitje van een cent.

Met grote dank aan Ed en Joyce voor gastvrijheid deze weken!