Gotta be your own dog in Suriname

Nog wat luxe in de jungle & afscheid van Suriname

2006-11-01T00:25:00.000+01:00

Inmiddels is het dag vijf en die bestaat vooral uit Surinaamse bezigheden. Niks doen en een beetje rondhangen in de hitte is dus het devies. Vandaag nemen Bart, Jaap en Edwin afscheid van de groep want die hebben maar voor vijf dagen betaald. Daarmee verdwijnt voor mij ook een beetje het groepsgevoel, da's jammer. Voor hen in plaats krijgen we een nieuw stel én een nieuwe kok aangevoerd uit Paramaribo. Dus toch ook nog wat postieve veranderingen.

Onze hangmatjes hangen we later op de dag op in een bosnegerdorpje een stukje rivierafwaarts, waar de stroom niet werkt maar de Parbo toch gekoeld is. De volgende dag begeven we ons de jungle in onder leiding van een lokale gids op blote voeten maar met geweer. Het einddoel was deze waterval waar we ons heerlijk konden laven voor we weer terug gingen.

De rest van onze missie bestaat eigenlijk vooral uit terugvaren over de Marowijne rivier. Onderweg doen we nog wat dorpjes aan. Het roemruchte Stoelmanseiland bijvoorbeeld.

Met een regionale functie heeft dit eiland wat schooltjes waarop je niet wil zitten, een ziekenhuis waarin je niet wil liggen en een treurige legerbasis die je het liefst wilt vergeten.

Daarna varen we met onze brakke korjaal langs een aantal spectaculaire watervallen waar de Tapanahonierivier uitmondt in de Marowijnerivier (geen foto's want water in de camera) en installeren we onze hangmatjes voor twee dagen in het luxe resortje 'Kamp Wadaa'met eveneens gekoelde Parbo maar waar verder weinig is te doen.

En dan toppen op dag acht we onze junglemissie af met een dodenmansrit van Albina naar Paramaribo (zo'n 100km/uur gemiddeld is echt hard op de Surinaamse wegen) en ik ben weer veilig thuis in het luxueuze kamp Ed & Joyce... Misschien was het niet de beste trip van m'n leven, maar het is wel een bijzondere ervaring die ik niet snel zal vergeten.

Met nog een paar dagen te gaan scharrel ik af en toe nog wat door de stad, fixen Ed en ik wat klusjes thuis en plukken we ook nog wat mee van het jazzfestival.

Tot slot krijgt het vliegtuig terug naar Amsterdam nog een waardig Surinaams afscheidspresentje mee in de vorm van een uurtje vertraging. Op heel het vliegveld bevinden zich twee vliegtuigen. En dat tweede vliegtuig staat precies zo geparkeerd dat wij er niet langs kunnen :-) Een gezellige reisgenote naast me maakte de reis verder gelukkig een fluitje van een cent.

Met grote dank aan Ed en Joyce voor gastvrijheid deze weken!

Bosnegers en indianen

2006-10-26T23:23:00.000+02:00

Next day varen we verder stroomopwaarts met als doel de Tebutop, de kale granieten puist die hier in het landschap opdoemt. Voordat we daar aankomen moeten we nog even handjes schudden met de halfblinde Granman van het gebied, zeg maar het opperhoofd van de bosnegerstam. En mede dankzij een flesje rum krijgen we toestemming om verder de rivier op te gaan. Het is blijkbaar vooral bedoeld als toeristische attractie want nog geen vijf minuten later varen we door het indianengebied waar de Granman ook niks meer te zeggen heeft.

Dit is Ed. Edje speelt voor kok tijdens onze missie in het binnenland maar is eigenlijk goudzoeker. En dat had 'ie beter kunnen blijven want koken kan hij niet. Vandaag is het nog erger want zijn maaltijd levert bijna iedereen buikloop op en ikzelf heb dan ook anderhalve dag nergens meer een mening over. En ook geen Tebutop'beklimming' voor mij :-[

Luiaarden zijn lui, dat weet iedereen. Maar dat ze ook levensmoe zijn was voor mij in ieder geval nieuw. Inmiddels anderhalve dag later dus, s'ochtends, vinden we deze depressieve luiaard in het indianenkamp waar we ons hebben geinstalleerd in de openbare dorpshut. Mister depri was s'nachts het indianenkamp ingekropen om vervolgens in Edje's keuken te gaan hangen. Onze indianenvrienden hebben die dag heerlijk gegeten, ik weet het zeker.

Deze vriendelijke indianen lieten ons ook nog even zien hoe de junglesupermarkt in elkaar zit. Je gaat even met je korjaal naar de overkant, lost een schot en tien minuten ben je weer terug met een boshert in je korjaaltje. Hiervan hebben wij ook nog gegeten later in onze missie, maar wel op z'n Edjes dus echt lekker was het niet. Rechts de dorpshut waarin wij onze hangmatjes hadden geïnstalleerd...

Bootsman Tonnie stuurt met vaste hand z'n korjaal langs de rotsen terwijl de Tebutop fier en onoverwonnen (althans door mij) achter blijft...

De tocht stroomafwaarts terug richting Drietabbetje leidt nog langs lokale Wayana-indianen-verkoopstertjes met kettingen en ander prularium en een bosnegerdorpje Godoholo. En in Drietabbetje werkt de stroom weer sinds vijf dagen dus er kan weer gedanst worden in de plaatselijke discohut en is de Parbo koud hoewel dit kindje daar volgens mij geen weet heeft ;-)

Suriname van binnen

2006-10-22T16:07:00.000+02:00

Dag 1 van de binnenlandtour "Tebutop" start voor mij om half acht op vliegveld Zorg en Hoop. De groep blijkt te bestaan uit negen man die allemaal verschillende vertrektijden doorkregen zodat we om een uur of tien eindelijk het luchtruim kiezen.De Cessna waarmee we dat doen is eigenlijk teleurstellend groot en goed onderhouden dus spannend wordt het niet maar de beelden onderweg van oneindige jungle zijn er niet minder om.

Na aankomst op airstrip Drietabbetje en uiteraard het nodige wachten stappen we eindelijk in de korjaal waarmee we de komende dagen de Tapanahonierivier op en af zullen varen. Dit is tamelijk midden in de jungle van zuid-oost Suriname waar zelfs Google Maps het nog niet helemaal scherp heeft.

Zo'n korjaal is niet veel meer dan een uitgeholde (en afgeragde) boomstam waarin je nooit lekker zit. En waar de steunbalken los hangen of zijn doorgebroken en de 75pk motor twee standen kent: hard en zacht.
Het ongemak dat van de korjaal wordt echter goedgemaakt onze twee bootsmannen: met Hennie voorop op de uitkijk en Tonnie achterin als motorist laveren deze twee de boot feilloos over de rivier langs alle rotsen, zandbanken, watervallen en stenen onder het wateroppervlak, ze kennen elke centimeter van de rivier.

Onze eerste stop hebben we na twaalf hele minuten varen dus dat schiet lekker op. Het dorp is uitgelopen om bij zichzelf de geesten te verdrijven, wij kijken toe en schudden nog even handjes met de wietrokende kapitein van het dorp.
En onze Wouter wordt ook nog even gereinigd met rum en bier en dat verdient 'ie ook wel :-)

Sluiten we de dag met nog een stukkie varen, beetje zwemmen, hangmatje installeren en een paar Parbo jogos te scoren bij een goudzoekersdorpje even terug op de rivier. Het leven in de jungle is eigenlijk niet zo slecht. Proost!

De familie Paramaribo en omgeving

2006-10-20T14:19:00.000+02:00

Drie weekjes in het tropische Suriname is het dit keer en het is eigenlijk een tussendoortje. Voor dat soort uitspraken moet je wel in het bezit moet zijn van een sabbatical, ik weet het.
Maar enfin, m'n zus Ellen ging met man Steve en dochter Nicky op bezoek bij Ed en Joyce, Steve's ouders die daar sinds kort wonen. En net als vorig jaar besloot ik om mee te gaan.
Met dat verschil dat Ed & Joyce er inmiddels een huis hebben geplant en de omstandigheden daarmee tamelijk luxe zijn geworden.
Hierboven en -naast de bewijsvoering in de vorm van Nicky op vliegveld Zanderije en het nieuwe huis van Ed & Joyce (helaas net buiten de scherpe zone van Google maps...).

De eerste week is uiterst relaxed. Een beetje rondhangen in de stad, Parbo biertjes drinken, Ed & Joyce helpen met de laatste inrichting van het huis, een beetje winkelen enzovoort. Een paar impressies:

Bijvoorbeeld ff shoppen op de markt. Deze verkoper is vermoedelijk weinig succesvol maar ach, dat maakt hier niet zoveel uit.

Prachtige 'ANWB'borden hier met Groningen gewoon op de kaart. Maar je rijdt er hier niet naar het Noorden maar via de Oost-west verbinding (rechtsaf bij de grote rijstsilo, borden kennen ze daar niet meer) of je gaat onderlangs en dan heb je dit veerpont nodig. Zelfs het meest lullige Nederlandse pontje ziet er beter uit dan deze maar toch kan het zo blijkbaar ook.

In Suriname zijn familierelaties per definitie ingewikkeld. Het gezin als hoeksteen van de samenleving is hier vrij zeldzaam maar dat heeft ook mooie kanten. Hier bijvoorbeeld zijn we op bezoek bij Soeli, familie van Joyce. Er verschijnt ook nog wat andere familie, waaronder de twaalfjarige Michelle en haar zesjarige broertje Dean. En na een middagje meespelen in het water ben ik zomaar gepromoveerd tot "oom Tom". Zo makkelijk gaat dat nu in Suriname.

Ed is kunstliefhebber en -kenner en daarom staat kunst (maken) ook een beetje centraal deze week. Ed's kleindochter Nicky van vijfeneenhalf heeft dus inmiddels d'r eerste officiele tekenles gehad bij de kunstacademie aan de Waterkant. En Ellen heeft bij de lokale kunstgalerie Readytex een werkje van de kunstenaar Pinas gekocht. Raad eens welk van de twee?

Tussen alle aimabele momenten door regel ik ook een binnenlandse ervaring voor de volgende week. Voor Ellen, Steve en Nicky eindigt daar onze gezamenlijke vakantie want school roept weer voor Nicky. Een wat langere trip inlands regelen is niet gemakkelijk. Het aanbod is vrij beperkt en van de drie reisorganisaties die wel iets interessants aanbieden bellen er twee nooit terug. Maar dankzij Access Suriname die wel terugbellen ga ik volgende week acht dagen op tour langs de Marowijne en Tapanahonierivier.